posted on 23 Mar 2012 02:54 by evol2utionz
จริงหรือป่าวที่เกมส์มีแต่ข้อเสีย
• สำหรับตัวผมครับ ผมคิดว่า การเล่นเกมส์ เล่นคอม เล่นอินเตอร์เน็ต นั้นไม่ได้มีแต่ข้อเสียมากกว่าข้อดี ผมอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ส่วนใหญ่มักจะโทษเกมส์เสมอ เช่น ข่าวที่ดังก็เกมส์ GTA ที่ปล้นรถแท๊กซี่ ก็โทษเกมส์ ? ทำไมถึงไม่โทษผู้เล่น อันนี้ก็ต้องอยู่ในความดูแลของผู้ปกครองด้วยว่าดูแลลูกยังไงนะครับ
เกมส์ประเภท MMORPG
• เกมส์แนวนี้บางท่านอาจคิดว่า ไร้สาระ เด็กเก็บเวลไปวันๆ อย่าเพิ่งคิดอย่างนั้นนะครับ เด็กส่วนใหญ่แปลศัพท์ได้ก็เพราะเกมส์พวกนี้ แล้วเกมส์แนว MMORPG ส่วนมากจะไม่ใช้ภาษาไทยในชื่อของ จะใ้ช้แต่ภาษาอังกฤษแต่ส่วนใหญ่ แล้วก็ฝึกความอดทนด้วยนะครับ ลองมองให้แง่ดี พวกที่เก็บเวลกันไวๆเก่งๆ ส่วนมาก จะใช้ความอดทน พอนั่งเล่นเกมส์นี้สามารถอยู่นิ่งๆจดจ่อได้ แต่พอนั่งสมาธิ แล้วหงุดหงิด(ฮา) หนึ่งในนั้นก็มีผมเหมือนกันเวลานั่งสมาธิแล้วจะหงุดหงิด เพราะผมเป็นคนทำอะไรเร็ว มีไรรีบทำ ใจร้อน พระบอกให้ท่อง ยุบน้ออ พองน้อออ
ส่วนตัวเวลาผมนั่งสมาธิ แล้วผมจะลองคิดว่าวันนี้ทำอะไรดี อะไรยังไง หรือคิดเรื่องอะไรที่สบายๆใจ มันทำให้ใจสงบได้มากกว่า ลองๆไปทำกันดูนะครับ
เกมส์ประเภท Casual
• แนวนี้ผมชอบมากเลย เป็นเกมส์ที่แข่งขันด้วยกติกาง่ายๆ ใช้ทักษะต่างๆ บางเกมส์เป็นแนวแบบ จับจังหวะหรือฝึกเทคนิคต่างๆ เกมส์แนวนี้ก็ต้องใช้สมาธิด้วยเหมือนกันเพราะต้องจดจ่อกับคู่ต่อสู้ ผมฝึกเล่นเกมส์แนวนี้มากๆแต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ฝึกหรืออะไรเลย เล่นอย่างเดียว เดี้ยวก็บรรลุ ทำให้ในชีวิตจริงของผมมีไหวพริบ สังเกต
ความรู้สึกเร็ว
เกมส์ประเภท FPS
• มาถึงยิงปืนแนวมันส์ๆกันแล้วส่วนมาก พวกเกรียนๆจะมาจากเกมส์นี้กันฮ่าๆ เพราะพอตายปลุบ บางคนมันจะเผลอพิม กำ มันกำอะไรของมัน= = บางทีตายพลุบด่าถึงบุพการี ใครที่เล่นเกมส์นี้บ่อยๆ สายตาจะดีมาก แต่อยู่หน้าจอคอมมากๆ สายตาจะเสียมาก ข้อดีกับข้อเสียอยู่ใน เรื่องเดียวกันฮ่าๆ
ตามจริงข้อดีมันก็มีอยู่หลายประเภทนะครับพวกเกมส์ต่างๆ แต่ผมสื่อมาได้ไม่หมด ผู้ปกครองบางท่านที่เข้ามาอ่านก็อย่าิคิดว่าลูกตัวเองเอาแต่เล่นเกมส์นะครับ เพราะเขาอาจจะศึกษาอะไรต่างๆผ่านทางอินเตอร์เน็ตก็ได้แต่ท่านนั้นมาตอนเขากำลังเล่นเกมส์พอดี ส่วนผมก็ใช้เวลาส่วนนึงเล่นเกมส์ ส่วนนึง ศึกษา ส่วนนึงหาความบรรเทิง ที่ผมเขียนมาทั้งหมดนี้ไม่ได้เพื่ออะไรแต่อยากให้ผู้ปกครองบางท่านเข้าใจเท่านั้นเอง แต่ถ้าเล่นคอมมากๆไปพักผ่อนหน่อยก็ดีนะครับ เล่นเกมส์สักชั่วโมงสองชั่วโมง ลองออกไปยืดเส้นยืดสายดูบ้าง จะได้ไม่เป็นลมเป็นแร้ง สังคมปัจจุบันก็มีพวกเด็กติดเกมส์ไม่ยอมกินข้าว ยอมอดข้าวจากโรงเรียนเพื่อมาเล่นเกมส์ ซื้อบัตรเติมเกมส์ เรื่องบัตรเติมเกมส์นี้อย่าเติมมากเลยครับ ผมมีเรื่องนึงจะมาเล่าให้ฟังนะ อันนี้แล้วแต่จะคิดนะครับ
"วันนึงผมเห็นโอ้ว ของมาใหม่ถูก อยากได้โคตรๆ ต้องรีบเติมแล้วสิเนี่ย ผมจึงเติมไปเรื่อยๆจนถึงหลักพัน ได้ของที่ต้องการมา พอผ่านมาเรื่อยๆ ของนั้นไร้ค่าสำหรับผมทันที เพราะหลังจากนั้นเขาก็ทำให้แบบหาได้ทั่วไป หรือของที่หาเอาตามดันใส่ได้ดีกว่านั้น จนผมเริ่มมาคิดว่า การเติมเงินนี้มันไร้ค่าจริงๆ "แ่ต่ก็เกมส์เขาไม่ได้บังคับให้เติมนะค้าบบ แล้วแต่จะคิดเอาเอง ส่วนตัวผมมาแนะนำแค่นี้ละจากประสบการณ์จริง เออแล้วอีกอย่างอย่าเล่นคอมมากนะครับมันทำให้สุขภาพไม่ดี ส่วนตัวผมขอลาละนะครับ ตีสี่ซะแล้วเรอะเนี่ยย เขียนเพลินเลย บายๆ
posted on 03 Mar 2012 14:09 by evol2utionz
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างมนุษย์และปีศาจ ที่เกิดขึ้นในแผ่นดินนี้ ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังได้ครอบงำไปทั่วทุกแห่ง แผ่นดินของเราสูญเสียน้ำ อาหาร กำลังทหาร ในขณะที่เรากำลังจะพ่ายแพ้นั้น เทพแกรนด์ อัศวินศักดิ์สิทธิ์ได้รวมรวมพลพรรคผู้มีฝีมือจากหลากหลายแห่งเข้ารวมกันเป็นกลุ่ม เกิดกองทัพอันเกรียงไกร ไม่มีผู้ใดสามารถต่อกรได้ พวกเราต่างขนานนามพวกเขาว่า Evol2uTioN....
อัศวินศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้นำทัพเข้าร่วมสงครามที่แสนโหดร้ายนี้ เราไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขามาจากไหน และเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่เขานำชัยชนะมาให้แก่พวกเรา โดยแลกกับการที่พวกเรา จะต้องสูญเสียอัศวินผู้นี้ ไปตลอดกาล...
นั่นคือสิ่งที่ผมได้ยินมา ....
และยังได้ยิน จนถึงปัจจุบันนี้....
ผมชื่อมิก ผมใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักรบรับจ้างที่มีเกียรติ สามารถฝ่าตะลุยไปได้ทุกที่เพื่อต่อกรกับเหล่าร้าย สร้างชื่อเสียงให้แก่ครอบครัว วงศ์ตระกูล วงศาคณาญาติ และ บลาๆๆๆ เรื่องนั้นช่างมันก่อน แต่ที่แน่ๆคือเงิน ใช่ เงิน การเป็นนักรบรับจ้างน่ะนะ รวยมหาศาลเลยขอบอก ไม่เหมือนกับพวกนักดาบเวทย์กระจอกงอกง่อยอ่อนปวกเปียก หรืออัศวินกินแกลบหรอ วะหะหะหะ แต่ก่อนอื่น วันนี้เป็นวันรับสมัครนักรบหน้าใหม่ เอาล่ะ มันถึงเวลาแล้ว ที่ผมจะผงาด ... อ๊ะ ไม่ใช่ ว่าแต่ ที่รับสมัครนักรบรับจ้างมันอยู่ไหนล่ะนี่...
“พี่ครับๆ สมาคมนักรบรับจ้างไปทางไหนครับ” ผมถามพี่ชายผมยาวท่าทางเหมือนนักเวทย์(อ่อนปวกเปียก)ที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองโต ยี้!!... เห็นกองเอกสารนี้แล้วหยะแหยงชะมัด
“อยากเป็นนักรบรับจ้างหรอ มาสิ สมัครที่นี่แหล่ะ กรอกใบสมัครแล้วเข้าไปด้านในได้เลย” ชายหนุ่มยิ้มหวานให้มิก รู้สึกถึงลางไม่ดีเท่าไรเลยแหะ...
“อ้อ ครับๆ” เอาวะๆ ไม่เป็นไรหรอก ก็บนโต๊ะมีป้ายเขียนว่ารับสมัครนักรบรับจ้างนี่นา ว่าแต่ มันมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เมื่อกี้ไม่ยักกะเห็นแหะ...
“อะนี่ครับ”
“เข้าไปข้างในเลยน้อง เดี๋ยวพี่พาไป”
หมับ...
.......
“เอ่อ พี่ครับ ทำไมต้องจับมือด้วยล่ะครับ” เกย์นี่หว่า.... อุบ...เกือบพูดออกไป
“อ้อ ไม่มีอะไรหรอกน้อง อย่าคิดมากทางเดินมันลื่นน่ะ..” แต่ทำไมสายตาของพี่มันบอกผมว่า ....พี่กลัวน้องหนีไปน่ะ.... ล่ะครับคุณพี่
ชายหนุ่มพามิกเดินเข้าไปในปราสาท ผ่านห้องโถงโอ่อ่ามากมาย แต่ทำไม มันไม่มีคนเลยอ่ะ...
แล้วพวกเขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูขนาดใหญ่บานหนึ่ง...
“อ๊ะน้อง น้องอยากเป็นอาชีพอะไรนะ”
“นะ นักรบรับจ้างครับ แบบซิกฮาร์ท อ่ะครับ..” แล้วมันไม่ใช่อาชีพพี่หรอกหรอ แล้วพี่ถามทำไมเนี่ย พี่เป็นคนพาผมมาไม่ใช่เราะ?
“เอ...หรอกหรอ” ชายหนุ่มเปิดประตูช้าๆ แล้วผลักให้มิกมาอยู่หน้าประตู ....ทำไมรู้สึกทะแม่งๆชอบกล....
“ถึงแล้วล่ะ โชคดีนะน้องงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!” เปรี้ยงงง!!!
แล้วมิกก็โดนถีบเข้าประตูอย่างแรง
เห้ยยย หลังประตูไม่มีพื้น หลุมนี่หว่า กรี้ดดดดดดดดดดดดด
“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ไม่นะ ไม่ ผมไม่อยากตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ชายหนุ่มชะโงกหน้าออกมาจากประตู แล้วโบกมือให้อย่างอ่อนโยน...อ่อนโยนบ้านแกเซ่!!!! ถ้าตูกลับขึ้นไปได้เมื่อไร ตูจะซัดแกเป็นคนแรกเลย!!!!
“แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ช่วยยยยยยยยยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยย”
โฮ ผมของโทษ ถ้าผมรอดขึ้นไปผมจะไม่ซัดพี่แล้วคร้าบบบ ได้โปรดกลับมาช่วยผมเถ้อออ ผมขอร้องงงง
…..
ตุ้บบบบบ โครมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!
…..
เอ๋...? นี่มันพื้นนี่หว่า แถมนุ่มนิ่มๆด้วย อ๊า เราคงตายไปแล้ว เราต้องตายไปแล้วแน่ๆเลย ไม่น่าเลย นิยายเรื่องนี้ยังไม่ถึง 2 หน้าด้วยซ้ำ พระเอกก็ตายซะแล้ว โศกอนาฎกรรมชัดๆ
พื้นมันเย็นๆแหะ หรือว่าเรายังไม่ตาย ?
ว่าแล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง .....มืดจังเลยแหะ ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่หว่า สงสัยจะเป็นนรก นี่สรุปว่าตูตายจริงๆใช่มั้ย กำลังรอไปเกิดใหม่ใช่มั้ย !?!
และแล้วก็มีสปอร์ตไลท์เปิดขึ้นฉายไปยังภาพตรงหน้า มีชายหนุ่มผมยาวหน้าตาสะอาดสะอ้าน ยิ้มแย้มแจ่มใส ดูมีราศี กำลังนั่งไขว่ห้างมองเขาอย่างอ่อนโยน
โอ....ท่านยมบาล...ทำไมท่านแต่งตัวเหมือนโรแนนเช่นนั้นเล่า อะ เอ๋....โรแนน?
“ยินดีต้องเราสู่สมาคมนักดาบเวทย์ของพวกเรานะจ๊ะ เบบี๋ ♥!!”
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เวลาผ่านไป 2 ปี
“รับขนมจีบ ซาลาเปาเพิ่มมั้ยครับ”
“ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ - -“
คุณคิดว่าผมเป็นคนไหนล่ะ แน่ล่ะสิครับ ผมก็ต้องเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อน่ะเซ่ อ๊า ใช่แล้ว ทุกคนในร้านนี้ล้วนเป็นนักดาบเวทย์ครับ เพราะอะไรน่ะหรอครับ เพราะมันแกลบน่ะสิครับ! อ้าก บัดซบ!!!
ทำไมนักดาบเวทย์ถึงแกลบน่ะหรอครับ ง่ายๆเลยนะ ถ้าคุณจะสร้างทีมผจญภัยสักทีมคุณต้องมี ตัวชน ตัวดาเมจ แล้วก็ซับพอร์ตครับ นักดาบเวทย์อยู่ตรงไหนน่ะหรอ ตัวชนเรอะก็ไม่ใช่ ตัวดาเมจก็ไม่มีทาง แล้วซับพอร์ตล่ะ เลือกธนู ไม่ก็นักเวทย์ดีกว่าไหมครับ....
หมดสิ้นกับชีวิต ความใฝ่ฝันของผม!! อนาคตของผม!!!
“รับสมัครคนเข้ากิลด์ สอบง่ายๆ ไม่จำกัดจำนวนคร้าบบ”
ช่วงนี้มันก็เทศกาลอะไรไม่รู้ มีแต่ประกาศหาคนเข้ากิลด์ กิลด์ดีๆมันมีไม่กี่กิลด์ร้อก กิลด์เก่งๆมันก็มี แต่ว่ากันว่า มันมีกิลด์ในตำนานอยู่กิลด์หนึ่ง ซึ่งตั้งแต่เกิดมาผมก็ยังไม่เคยเห็นเหมือนกัน
….Evol2uTioN….
ไม่เคยประกาศรับสมัคร ไม่เคยรับใบสมัคร
ถ้าคุณเจอนักรบอีโว คุณต้องไปขอเขาเข้าเอง ซึ่งโอกาสจะเจอนั้นก็ต่ำมาก สมาชิกทุกคนแทบจะสูญหายไปจากที่นี่ตั้งแต่สงครามเมื่อ 5 ปีก่อน
พร้อมกับเทพแกรนด์....
แทบจะเรียกว่าเป็นกิลด์ที่ไม่มีอยู่จริงกว่าได้...
...
.......
“ =w= “
“อ๊ะ ครับ รับอะไรดีครับ” เหม่อไปหน่อยแหะเรา ทำงานๆ!!
“ก็วางอยู่เนี่ย ไม่คิดเงินเดี๋ยวก็เอาไปฟรีซะหรอก =3=”
..อะไรของมันเนี่ย ถ้าเอาไปฟรีตูก็โดนไล่ออกสิ เงินยิ่งหายากอยู่นะเว้ยเห้ย ไม่เหมือนคนอย่างเอ็งหรอก!!!
“เงินเดือนน้อยเหมือนกัน อย่าบ่นเลย =3=”
...เอ๋ อ่านใจตูออกด้วย มิกรับเงินมาแล้วมองคนตรงหน้าอย่างงงๆ
ผู้ชายผมสีเงิน แปลกแหะ เพิ่งเคยเห็นนี่แหล่ะ...
“ไม่ได้ย้อมนะขอบอก”
นี่แกเป็นอับดุลรึไงฟะ!!!!! $%^$%$@$^*%&*^$%^#
…..
“ =w= “
“ =*= “ มิกยัดของลงถุงแล้วยัดใส่มือชายผมเงินทันที
“ขอบคุณที่ใช้บริการครับ = =*”
ชายผมเงินรับของแล้วยิ้มให้ (=w=) เขาเดินออกไปจากร้าน
………….ถ้าอยากเข้าอิโวล่ะก็ ไปทางทิศใต้ให้ไกลที่สุด หลังภูเขาสีแดง จะเจอปราสาทสีดำ เข้าไปที่นั่น.........
สะ สะ เสียงอะไรฟะ ผู้ชายคนนี้หรอ ไม่นี่ ไม่ได้พูดนี่นา...
“แล้วเจอกัน =w=”
หนุ่มผมเงินชะโงกหน้าออกมาจากประตูร้าน ชูสองนิ้ว แล้วเดินจากไป....
….ผะ ผู้ชายคนนี้...
.....ไม่จริงร้อก เป็นไปไม่ได้ ผู้ชายเมื่อกี้เนี่ยนะ ผู้ชายที่ซื้อแต่ส้ม(???) ผมสีเงิน หน้าตาอย่างกะอับดุล(???)เนี่ยนะ จะเป็นคนของอิโวไปได้ยังง้ายย…
ทางใต้หรอ...ไม่จริงหรอก แถวนั้นไม่มีคนไปซะหน่อย แล้วมันจะไปมีปราสาทกิลด์ที่นั้นได้ยังไง ไม่ไปหรอก จ้างให้ก็ไม่ไป ไร้สาระ ลำบากจะตาย ใครจะโง่ไป...
สัปดาห์ต่อมา...
แล้วตูมาอยู่ที่นี่ได้ยังงายยยยยยยย!!!!!...
ทางใต้งั้นหรอ จะบ้าตาย นี่มันวันที่ 7 ที่เดินมาแล้วนะ เสบียงก็หมดแล้ว น้ำก็จะหมดแล้ว เรี่ยวแรงก็จะไม่เหลือ แรงใจก็หดหายไปแล้ว กระเป๋าเงินก็แฟ่บ ไกลจากเมืองก็มากแล้ว แถมตกเหวอีก ถุย...ชีวิต ดีนะที่ตูยังจุดไฟได้ เป็นนักดาบเวทย์มันดีอย่างงี้นี่เอง!!!
แล้วไหนภูเขาสีแดงฟะ ตูโดนไอส้มนั่นหลอกซะแล้ว! อ้าก ไม่หน้าเชื่อคนที่สีผมเลย(???)
นี่ก็จะค่ำแล้วด้วย มองไปทางไหนก็เจอแต่ป่า ป่า ป่า ป่า ป่า ป่า ภูเขาสีแดง ป่า ป่า ป่า ป่า ป่า ป่า ป่า ป่า
.....
เอ๋ ภูเขาสีแดง...
มิกหันขวับไปทางที่มีภูเขาสีแดงทันที ...อุแม่เจ้า นั่นมันไม่แดงธรรมดาแล้ว แดงเลือดชัดๆ!!!!
ลางไม่ดีอีกแล้วตูข้า....
เอาวะไหนๆก็ไหนๆ ลุยไปอีกซักครั้งนึง ย้ากกกกกกกกก
มิกรีบวิ่งไปทางภูเขาสีแดงเลือดนั้นทันที ภูเขาลูกนี้ไม่สูงอย่างที่คิด ไม่นานเขาก็วิ่งไปถึงยอดเขา มีกระดูกของตัวอะไรสักอย่างที่ตัวใหญ่มากๆกองอยู่บนสุด ทันใดนั้นเอง....
“กลิ่นนี้มัน...”
....ตูว่าตูกลับดีกว่า...
เรื่องอะไรตูต้องเดินไปในทางที่มีกลิ่นคาวเลือดคลุ้งอย่างงี้ฟะ ตูยังไม่มีแฟนเลยนะเว้ยย แต่งงานยิ่งไม่มีหวัง ถึงตูจะมีแฟนแล้วตูก็ไม่เดินไปหรอก จ้างให้ก็ไม่เดินไปร้อกกกกกกกก
ไม่ได้ๆ อีกนิดเดียวเท่านั้น…
อีกนิดเดียวตูจะเป็นตำนาน อีกนิดเดียวววว อีก นี้ดดดด!!!!!!
ตั้งสติไว้ตู ตั้งสติไว้....
มิกจับดาบในมือแล้วเริ่มต้นร่ายเวทย์ อักขระสีฟ้าปรากฏขึ้นที่ปลายดาบและลามมาถึงแขนของเขาก่อนทั้งหมดจะ...
หายไป...
หายไปไหนวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อ่าวชิบหาย ตูร่ายเวทย์ไม่ติด ไอนักดาบเวทย์แฮงซวย!!!
“Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrgh…..”
ลางมรณะมาเยือนตูแล้ว ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แล้วเขาก็วิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว - -
ป่านี้มันอะไรกัน.....
เล่นตลกรึยังไง =*=
ถัดจากภูเขากองกระดูก มันควรจะเป็นแม่น้ำสีเลือด ถ้ำมังกรผี สุสานผีเฮี้ยน หรือไม่ก็อะไรเถือกนี้ไม่ใช่เรอะ...
......
ตุ๊บ!!...ขลุกๆๆๆๆ....
วัตถุทรงกลมสีส้มร่วงลงบนหัวมิกอย่างจัง
.......
มันควรจะเป็นสวนส้มรึไง!!!!!!!!!!!! &^%^$^%#$@(*)&^&%!!!!!!!!
ใช่แล้ว มันคือสวนส้ม สวนส้มจริงๆ ไม่ใช่ป่าส้ม ต้นส้มเรียงกันเป็นแถบแบบนี้จะให้เรียกว่าป่าส้มเรอะ แถมทุกต้นยังมีลูกส้มเพียบอีกตะหาก!!!
แม่รี่ แอนนา อลิส โจเซฟ โรเบิร์ด...
ไอป้ายชื่อของส้มแต่ละต้นนี่มันอะร๊ายยยยยย
ตูอยากเห็นหน้าคนปลูก!!!! ถ้าเจอละก็ ตูจะขอแดรกส้มสักลูก เอ้ยยย ตูจะกราบเท้างามๆสักทีเลยคอยดู๊!!!
“ เอาส้มไหมล่ะ...หรือจะกราบเท้าสักที =w= ”
“เห้ยยยยยย” ชายหนุ่มในหมวกฟางยิ้มให้มิก (=w=) เขาสวมเสื้อกล้ามสีขาว ผ้ากันเปื้อนสีแดง ถุงมือทำสวน และรองเท้าแตะ(?) แล้วในมือยังถือถุงส้มอีก!
คนสวน คนสวนนี่หว่า นี่มันคนสวนชัดๆ ว่าแต่หน้าตาคุ้นๆนะ
“เราไม่เคยเจอกันมาก่อน =w= ”
ก็คงงั้นแหล่ะ สงสัยจะคิดมากไปเองมั้ง.... คิดว่าแค่นั้นจะไซโคชั้นได้เรอะไอหน้าแมวววววว
“ลุงฮะ ปราสาทอิโวนี่ไปทางไหนหรอฮะ =w= ” แล้วตูจะหน้าแมวใส่มันทำไมเนี่ยยยยยย
“ =w= ”
“………”
“ =w= ”
“...... ขอบคุณครับลาก่อน”
....พอกันที เราจะไม่คุยกับคนแปลกหน้าอีกแล้ว ใช่แล้ว คุณแม่สอนไว้ว่าต้องไม่คุยกับคนแปลกหน้า!!!
“ =w=” คนสวนโยนส้มให้มิกก่อนจะหันไปเก็บส้มใส่ถุงต่อ .....นี่แกเก็บส้มเวลาแบบนี้เรอะ
“ดึกแล้ว ไปนอนไป อย่าเข้าไปตอนนี้เลย”
เรื่องอะไร พูดแบบนี้แสดงว่าใกล้จะถึงแล้วล่ะสิ แล้วเรื่องอะไรผมจะต้องมานอนในสวนของลุงด้วยล่ะครับ
“งั้นก็ตามใจ แล้วจะหาว่าไม่เตือน =w=” ชายหนุ่มในหมวกฟางหันมายิ้มให้ (=w=) เขาหยิบถุงส้ม ที่เต็มไปด้วยส้ม แล้วเดินเข้าไปในสวนส้ม แล้วหายไปจากสายตาคนถือส้ม....
อะไรมันจะส้มขนาดนั้น.....
รีบหนีออกมาดีกว่า ก่อนที่จะกลายเป็นส้ม...
มิกเดินต่อไปเรื่อยๆ เมื่อออกจากสวนส้มของคนประหลาด ก็พบลานกว้างสีแดง ที่มีปราสาทสีดำขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่...
นี่คือสถาน....แห่งบ้านทรายทอง ที่ฉันปองมาสู่.......
OTL…..(ทำอะไรวะตู)
อีกไม่นาน.... เราจะได้เป็นตำนาน อีกไม่นานเท่านั้น อีกนิ้ดเดียววววววววว!!!!!!
เขาวิ่งฝ่าลานกว้างเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง....
อีกด้านหนึ่ง...
“นัทจี้ มีคนเข้ามาแหน่ะ”
ชายหนุ่มผมสีทองยาวมัดรวบเป็นหางม้าไว้ที่กลางหลังกล่าวขึ้นขณะที่กำกล้องส่องทางไกลไว้ในมือ เขาสวมชุดคลุมสีน้ำเงินยาวและมีอัญมณีเม็ดใหญ่ห้อยไว้ที่กลางอก แสดงถึงความเป็นนักเวทย์ระดับสูง ซึ่งดูไม่เข้ากับกล้องส่องทางไกลนั่นเลย...
“รู้แล้ว... มันทำอะไร”
หญิงสาวผู้ถูกเอ่ยถึงเป็นสาวสวยผมสีม่วงอ่อนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอตัวเล็ก แต่ให้ความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่มากกว่าชายหนุ่มผมทองมาก ดวงตาสองสีภายใต้กรอบแว่นสีทองกำลังทอดมองคทาเวทย์สีม่วงในมือก่อนจะนำมันมาควงเล่น อัญมณีเม็ดใหญ่หรูหราที่ห้อยไว้ที่กลางอกบ่งบอกถึงระดับความเป็นนักเวทย์ที่เหนือกว่าเหล่านักเวทย์ทั้งมวล...
“เขาวิ่งเข้ามาแล้วน่ะนัทจี้” หนุ่มผมทองยังไม่ผละออกจากกล้องของเขา แถมยังดูตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าเดิมอีก
หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มต้นร่ายเวทย์ อักขระเวทย์สีแดงวงใหญ่ปรากฏที่พื้น ห้องทั้งห้องถูกฉาบทับไปด้วยแสงสีแดงที่เกิดจากอักขระเวทย์นั้น
“เห้ย!! นัทจี้ จะทำอะไร!!”
หนุ่มผมทองเห็นดังนั้นจึงผละออกจากกล้องแล้วหันกลับไปมองหญิงสาวด้านหลังก่อนเบิกตาโต O[]O!!!!!
“เดี๋ยวสิ นัทจี้!!!!!!”
“DEEP IMPACT!!!!!!”
.............................
พระเอกเรื่องนี้ตายแล้ว จบตอน..